acotio

quinta-feira, 27 de janeiro de 2011

27 Janeiro 2011 (12:15): Subdelegación do Governo (Av. da Mariña)

Videos subido cum telefone com android

Videos subido cum telefone com android (origem: 5 MegaPixeis):

Imagens dende mais ou menos a metade da manifestaçom, nom se vía nim o comezo nim o final.

Logo dirám que íamos vinte so. Isto é o que tem vivir num pais com censura de tv e prensa, nacionalista espanhola.

Para os que renegan da súa cultura e identidade ou nos impidem desenrolar e melhorar o noso pais. Neste día de Greve Geral (folga xeral 27/1/2011)

Heiche de mandar á merda
anque ti non queiras ir
cun saquiño remendado
coma quen que vas pedir.

Pos o sombreiro de lado
porque es fillo de rico
pódelo poñer dereito
que eu de ti non necesito.

Mataches a cacharruza
non me deches dos rixóns
para a semaniña que ven
son as túas monicións.

Vaite de aí corvo negro
vaite lavar ao pilón
que anque te laves e laves
corvo negro es de nación

Cara de cañoto seco
vai calando, vai calando
que eu contigo non me meto.

Peza interpretada por Xabier Díaz, acompañado por Pedro Lamas (saxo soprano) e Suso Iglesias (acordeón), na gala benéfica da Asociación contra o cancro de Cambre-Anceis, celebrada o 26 de decembro de 2008 no centro da Xuventude de Cecebre (Cambre - A Coruña).

domingo, 23 de janeiro de 2011

duas ligazóns (Dois ligaçoes). Algo de música e o tema de moda da lingua Galega no Senado

http://www.xornal.com/opinions/2011/01/22/Opinion/erro-co-galego-no-senado-foi-meu/2011012116592600796.html

Basicamente: "O erro co galego no Senado foi meu:

Debo recoñecelo, estou profundamente arrepentido de ter baixado a garda, ante o que as circunstancias demostran que nunca o podes e debes facer.

Escribía nesta mesma columna sobre o meu posicionamento ao respecto da utilización do noso idioma no Senado do Estado. Os meus argumentos básicos falaban da non necesidade de esixilo na “Cámara alta”, por coherencia, cando algúns o esiximos como único na Cámara galega. Engadía o custe por sesión de 12.000 euros, e o ridículo da utilización de aparatos de tradución existindo un idioma común castelán –o que se fala entre todos nos corredores–, xunto coa miña opinión da necesidade de desaparición do Senado, e a súa suposta función de cámara de representación interterritorial, por inútil e custosa.

Equivoqueime profundamente, e pido desculpas. Dinme conta do meu monumental erro –un non se cre un oráculo– cando sentín unha profunda vergonza ao observar a actitude de dúas senadoras do meu partido, nominalmente galegas. O seu desprezo pola nosa lingua, adornado de excusatio non petita sobre o seu amor a nosa cultura e a nosa lingua, resultoume un bochorno inasumible, para calquera que na súa alma albergue o máis mínimo sentimento de galeguidade. É evidente que non podes dar argumentalmente o máis mínimo indicio, para que a inmundicia atope acomodo. A actitude cos que danan o noso patrimonio, debe ser a de “nin un paso atrás”.

Estou aínda por ver unha soa medida, nestes tempos de convulsión cultural no país, na que en caso de dúbida, o galego non sexa o grande prexudicado. Se as senadoras Sáinz e Pan, e quen lles manda ter esa actitude, consideran que deben facer un limiar da súa inmundicia, asegurando un respecto e amor por algo que seguidamente desprezan, é que ou ben “non lles dá para máis”, ou ben obedece a estratexias nas cales, o obxectivo final –gobernar a calquera prezo–, debe estar por riba do futuro da terra á que eles cren representar –outra cousa é que o fagan.

Lémbrolles a esas representantes “nominais” da nosa terra, que militan nun partido de 100.000 afiliados, que na súa inmensísima parte aman un idioma co que se criaron, e que non cren en complexos co que forma parte da súa esencia. O que foi, pode volver a ser, e das voltas que en política da a vida, dou fe…

Non volverei a cometer ese erro de condescendencia. A miña palabra queda empeñada. Hoxe, se mo permiten, non hai “ou non?” que valga…